Bal Böceğim 10 haftalık

Bugün öyle yorgunum, öyle bitkinim ki sanki kocaman bir taşı dün geceden beri ordan oraya taşıyıp durdum; düşürmemek için de her yerimi kastım. Kollarımda,bacaklarımda derman kalmadı sanki.

Neden mi?

Çünkü bugün böceğim 2. ay aşılarını oldu. 
Ve çünkü anneler iğneden çocuklarının korktuğundan daha fazla korkarlarmış...

Önce muayenemizi olduk. Kuzum 59 cm ve 5.600 kg olmuş. Şuan için ayda 1 kg alıyor gözüküyor. Genel muayenemizde çok şükür ki "çok sağlıklı, maşallah" yorumunu alıp hemşiremizin yanına gittik. Hemşirelerin odasında birçok bebeğe aşı yapıldığından aynı gün, bizimkinin şaşkın boncuk bakışları görülmeye değerdi; bakmaya kıyamadım o an...O an resim çekmek aklıma bile gelmedi ama o şaşkın bakış örneğini başka resimde de gösterebilirim.


Evden çıkmadan yani aşıdan yaklaşık yarım saat önce doktorumuzun önerisiyle yarım ölçek Calpol şurubumuzu içirdik, yani içirmeye çalıştık (sütten daha koyu kıvamlı ve daha farklı tada sahip bir içecek olduğundan tabi ki kusa kusa içirebildik).
Bu şurup olası ateş ve ağrı için rahatlatırmış. Bu ay vurulması gereken aşılar; verem, 5li karma aşıları: DaBT-İPA-Hib: Difteri, Boğmaca, Tetanoz, İnaktif Polio ve Hemofilus Influenza ve de Pnömokok aşısı. Yani özetle miniğime her 2 bacağından ve sol kolundan olmak üzere 3 defa iğne yaptılar peş peşe. Babası ayaklarından ben de kollarından tuttuk. Sonuç: o ağladı, ben ağladım, o bağırınca ben daha çok bağırdım "kuzum kuzum" diye...


Çok acımasızca anlattığıma bakmayın, yapılması gereken tabikide bu onun sağlığı için. Ama insanın canının, parçasının gözlerinde yaş birikmesine bile insan dayanamıyorken canının yanmasına kahroluyormuş. Ne kadar acemiyiz, daha çoook aşılarımız olucak. Örneğin bir sonraki 16 Ocakta, 3.ayımızda Rotavirüs aşısı :(

Sonuç: eve geldik ki babası da ben de pek yorulmuşuz. Kuzumuz uykuya daldı. 3 gün banyo yasak. Sık sık ateşini kontrol ediyoruz ve sık emzirmeye devam ediyorum. Ne de olsa bu virüslere karşı onu koruyabilecek tek şey vücuduna aldığı antikorlar ve anne sütünden daha iyi bir ilaç da yok. 

Şimdi maalesef ki annemin ben ağlarken ağlamasını daha iyi anlıyorum :(








Google+ ile Paylaş

Hakkında Canan Canal

    Blogger Yorumları
    Facebook Yorumları

6 yorum:

  1. Canlarım, İşte bizi şimdi, oda birazcık anlamaya başladınız diye düşünüyorum. Evlat sevgisinin tarifini yapamıyorduk, anlatamıyorduk ya işte bu, şimdi tatmaya başladınız. Ama daha çok göreceğiniz, tadacağınız sevgiler olacak, gün geçtikçe anlayacaksınız. Senin bu yaşındaki üzüntün kalbimize ok gibi saplanır, sevincin ayaklarımızı yerden keser, bu sevgi iletişimi hayatta olduğu müddetçe anne-baba ile çocuğu arasında devam eder. Evlat uzakta olsa bile üzülüyorsa onu hissedersin, rüyanda görürsün. EVLAT SEVGİSİ budur işte. Onun için yorgunluklar, uykusuzluklar gelip geçicidir, önce yüce Allah'a şükredin böyle sağlıklı nur topu gibi, dünya tatlısı bir evlat verdiği için. Günler çok çabuk geçiyor KUZUM. Bir bakıyorsun, koklamaya doyamadan büyümüş yuvadan uçmuş evladın. Gününüzün, hatta saatlerinizin tadını çıkarın yavrunuzla. Allah tüm kötülüklerden korusun sizleri. Sizleri çok seviyorum.
    Baban.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Evet babam, daha yeni yeni anlamaya başladık sizleri. Ne büyük bir duyguymuş, tarifsiz, insan anladığını sanıyormuş ama zerre kadar anlayamıyormuş sahip olmadan...Birlikte çok uzun yıllarımız olsun inşallah.

      Sil
  2. Yavrularım allah ağlatmasın sizleri.Kıyamam sizlere,okuyunca eski günler gözümün önüne geldi,yaşadıklarınızdan yüreğim sızladı.Malesef çocuğumuzun iyiliği için bunun gibi tatsız durumlara katlanmak zorundayız.Meleğimizi ve sizleri allah kötülüklerden korusun.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Amin annem. Yavaş yavaş alışacağız bu durumlara tabi, ama çok zor geldi o gün. Hiç kıyamıyorum, dayanamıyorum. Sizler nasıl dayanmışsınız :( Asıl ben şimdi sizin yaşadıklarınızı düşündükçe tuhaf hissediyorum...

      Sil
  3. Bundan sonra korkulacak bir şey kalmadı. Rotavirüs zaten ağızdan. Önemli olan aşı olurken onun yanında olman. Çünkü canlarının yanmasından çok, korktukları ve kolları/bacakları tutulduğu için sinirlenip, şaşırıp ağlıyorlar. Tek ihtiyaçları tanıdık bir ses, yüz, koku...
    Öpüyorum!

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Oh ne güzel. En azından bundan sonra rahatız. Bir de çocuk felci aşısı için korkuttular :( Neyse ki bunu çok ateşi çıkmadan atlattık. Çok korkmuştum Zeynep yaa...

      Sil