26. haftamız ve korkular!

Korkularım var.
Çevremdeki her anne adayında, yeni doğum yapan annelerde, ve aslında tüm annelerde olduğu gibi bende de korkular var.
Hamileliğin başından beri olan "acaba bebeğim iyi mi, acaba yeterli besleyebiliyor muyum onu, acaba herşey yolunda mı?" diye sorularımın yanında şimdi bir de "acaba doğuma ne kadar var, doğumum nasıl olucak, doğum sırası ve sonrasında riskli durumda olucakmıyız, erken doğum ihtimali var mı?" soruları başladı.
Bunlara ilave olarak "karnım daha ne kadar büyücek, bu nasıl bir gerilme kapasitesi, daha ileriye gidicek mi yoksa ağzıma kadar çıkıcak mı yüksele yüksele bu karnım, çevreden gelen dolu mu boş mu olduğunu henüz anlayamadığım yorumlara göre bebek iri mi olucak yoksa ben mi fazla kilo alıyorum (bu haftada 11 kiloyu tamamlamış biri olarak)" soruları da beynimde yankılanıyo...



Yetmezmiş gibi, "ben bebeğime nasıl bakıcam, bakabilicek miyim acaba, uykusuz ve gazlı geceler mi beklicek bizi, ya uyanamazsam, ya derdini anlamazsam, ya ağlamalarına çare bulamazsam, ya ben ona yetemezsem, ya iyi bi anne olamazsam, ya annem gibi olamazsam, ya aşkımla hayatımızda hiçbirşey eskisi gibi olmazsa, ya eskisi gibi huzurlu ve mutlu bi hayatımız olmazsa ve biz bebeğimizle ilgilenirken birbirimizi boşlarsak" korkuları da eklendi...

Bitti mi? Tabiki hayır! Geçen hafta yine bu sorularla dolup taşarken beynim, herhalde duygusallığımın da zirvede olduğu günlerden birinde olsam gerek, aynanın karşısına geçtim ve başladım ağlamaya. Ben gittikçe şişiyorum, kendimi beğenmememin yanında ayaklarımdaki şişlik artık uzun süre ayakta kalmama izin vermiyor. Herhalde kuzumun yattığı ve ağırlığını verdiği yere bağlı olarak sol ayağım, ayak bileğim ve bacağımda diğerine göre daha fazla şişme oluyor. Bazen bu şişlik öyle rahatsız edici boyutlara ulaşıyor ki 5 dakikalık yürüme mesafesinde zorlanıyorum ve bileğimin acısından üzerine basamıyorum. Eve gider gitmez 10-15 dakika uzanmam gerekiyor. Ben ki her işini hızlı hızlı yapan, hızlı yürüyen, çevremde "ateş gibi" anılmama rağmen gün gün kaplumbağa hızına düşüyorum ve eskisi gibi olamadığım için ağlamaya başlıyorum. Sanki hep böyle kalıcakmışım gibi...

Sonra sakinleşiyorum ve çevremde çocuk sahibi olmak isteyip olamayanları, hamileliği sırasında 9 ay yatmak zorunda kalanları ya da çok sıkıntı çekenleri düşünüp saçma sapan kuruntularım yüzünden kendimden utanıyorum. "Tek derdin ödem olsun", "biraz da yavaş yürümeyi öğren", "etrafında bu kadar deneyimli anne varken elbet sen de öğreniceksin" diyorum ve kendimi susturuyorum.

Bu kadar kurulur mu? Ben bunları yaşayanları, yazanları gördükçe "abartı" zannediyorum. Ama hakikaten insan bu kadar kuruyormuş. "Anne adayı" bile olmak insanı baştan aşağı ENDİŞE yapıyormuş;)

Google+ ile Paylaş

Hakkında Canan Canal

    Blogger Yorumları
    Facebook Yorumları

5 yorum:

  1. CANIMMM BENİMM..YA KORKULARIN GAYET YERİNDE,NORMAL,BELKİ DE SAĞLIKLI BİR BİREY OLARAK KAYGI YAŞAMAN ÇOK NORMAL..Kİ BEBEĞİN SÖZ KONUSU,DAHA KOKUSUNU BİLE DUYMADAN,YÜZÜNÜ GÖRMEDEN BUNLARI YAŞAMAN SENİ GERÇEK ANNELİĞE HAZIRLIYO.HİSLERİNE GÜVEN.DOKTORUNA GÜVEN VE HERŞEYDEN ÖNCE HERŞEYİ YARADANA BIRAK CANANCIM.ÇOK FAZLA KURGULAYIP KENDİNİ DE BEBEĞİNİ DE STRESE SOKMANA GEREK YOK.BİLİYOSUN BEBİŞİN SENİN MUTLULUĞUNU DA HUZURSUZLUĞUNU DA PAYLAŞIYO,HİSSEDİYO.CANIM ARKADAŞIM GÜZEL OLUCAK,SAĞLIKLA İKİNİZİDE KURTULUN,BİZ DE SEVMEYE GELELİM BİZİM OĞLANI:) ÇOK SEVİYORUM SENİ,DİKKAT ET KENDİNE.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Canım benim, öyle duygu yüklü bir süreçmiş ki bu korkuları kafamdan silmeye olabildiğince gayret etsem de bazı zamanlar tıkanıyorum işte. Hep anneme kızardım, ne kadar paniksin diye. Onun her daim ürkek bakışlarını hissetmek garip gelirdi bana. Şimdi yavaş yavaş anlıyorum, henüz karnımdayken, içimdeyken, belki de olabileceği en güvenli yerdeyken hissetmeye başladığım bu endişeler sanıyorum hiç bir zaman bitmeyecek. Daha iyi anlıyorum annelerimizi, senin gibi yeni anne olanları. Onun da beni hissettiğini bilmek çabuk toparlanmamı sağlıyor neyse ki. Az kaldı kavuşmaya. İnşallah miniklerimizi severken bugünleri tekrar anarız birlikte. Ben de seni çok seviyorum canım arkadaşım...

      Sil
  2. Bebeğine bu dünyada senden daha iyi bakacak kimse yok, bu bir. Onu sizden daha iyi kimse anlayamaz, bu da iki. Elbette doğumdan sonra ilk kez karşılaşacaksınız ve birbirinize alışmanız direkt yoldan olmayacak. Deneme yanılma yoluyla ilerleyeceksiniz ilk 15 gün. Sonra "Aa bu acıkma ağlaması", "Hah bak gazı var"... Sonra zaten tanımaya başlayacaksınız. Şu anda Gülbilge benim süt için eve gidiş saatlerimi biliyor mesela. Ben de onun uyku saatlerini biliyorum. Ama ilk zaman ikimiz de kör cahildik. Her şey öyle rayında ilerleyecek ki inanamayacaksın. Ama annelik endişeleri hiç bitmeyecek. Annenin bitmiş mi seninle ilgili endişeleri bi sor bakalım?
    Doğum konusunda da hiiiç endişelenme. Kendine çok iyi bir doktor seçmişsin anladığım kadarıyla. Ona ve kendine güven. Her an her şey değişebilir doğum olayında. Normal olarak başlarsın sezeryan oluverir, sezeryan için gün kararlaştırırsın suyun geliverir. Bu tamamen oğluna bağlı. Ne zaman ne şekilde sağlıklı bir şekilde geleceğini o bilir merak etme.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Annelik pat diye hemen olmuyo anladığım, en başta bebeğin sana öğretiyo. Ben o alışma sürecinden çok korkuyorum işte. Ne güzel ne mutlu size ki o sürecin en zor kısmını atlattınız. Anne-kızın birbirini giderek daha iyi tanıması ve ayak uydurabilmesi kadar güzel bişey var mı? Sanırım ben de onunla öğrenicem, o kendi düzenine bizi dahil edicek ve biz yeni bir düzen oluşturucaz...

      Sil
    2. Ama o süreç çok kısa bi süreç Canan. Göz açıp kapayıncaya kadar geçiyor. Eğer o sürece endişeli ve huzursuz girersen, miniğe de yansır. Sen onunla geçireceğin anları düşün. Ağzını kocaman açıp güleceği zamanları, heyecanla biyolojik biberonu bulabilmek için ağzını açıp kafasını deli gibi sallayacağı anları, kafasını omzuna koyup uykuya dalacağı, babasının göğsünde uyuyakaldığı için kıpırdayamayacağı o komik anları...
      "O kendi düzenine bizi dahil edecek ve biz yeni bir düzen oluşturacağız" ---> Sen çözmüşsün işte olayı (;

      Sil