12. Haftayı doldurduk, dans ediyoruz biiiiiz ;)

Bugün o büyük gündü nihayet. Heyecanla doktora gittik, hem bebeğimizi görücez, hem ense kalınlığı ölçümlerini alıcaz hem de görüntüyü 4 boyutlu ultrasonda izleyebilicez diye...Ama şanssızlık ya ultrason cihazı arızalandığı için ancak ara ara görüntü alabildik ve eski cihazla devam ettik incelemeye. Olsun dedik, görelim de, anlamsız zar zor gözüken siyah beyaz, neyin ne olduğu belli olmayan şekle bile razıyız dedik :) 

Bir de gördük ki bizimki içerde rahat rahat yatıyo, kımıldanmayı geçtim oynuyo. Eller bi yandan ayaklar biyandan dans ediyo resmen. Bi ara durdu, ense kalınlığını ölçmemize izin verdi miniğim. Güzel haber: 1.2 mm. 3 mm'den az olması down sendromlu olma riskinin düşük olduğunu gösteriyormuş. Bunun yanında okuduğumuz ve doktorun da anlattığı kadarıyla burun kemiğinin oluşması ve normal boyutlarda olması da riskin az olduğunu gösteriyormuş. Bizimkinin minicik burun kemiği de oluşmuş. Amniyon sıvısının miktarı yeterli, bebek hareketleri de gayet güzelmiş. Boyu da 5.8 cm olmuş;) Ve CRL (baş-popo mesafesi)'ye göre 12+2 haftalıkmış.




İki ultrason cihazında da fazlaca oyalanıp bakıldığım için yaklaşık 1 saat doktorun yanındaydık. Bu güzel haberden sonra doktorumla sohbet ettik azcık. Bana kilo alışımın gayet normal olduğunu, 4. aya kadar da ayda 1 kilo alırsam ondan sonra ayda 1.5 kilo alabileceğimi söyledi. Protein ağırlıklı, her gün süt-yoğurt-peynirin 3'lüsünden en az 1'ini içeren, ara öğünlerle meyveleri de kapsayan, haftada 1 kez balık tüketebileceğim menümü önerdi. (Söylemedim balıktan 1 kez tiksindikten sonra daha az yediğimi ama bundan sonra daha sık yemeliyim!)  Folik asidi kesip multivitamin içeren Eleviti verdi. Doğuma kadar da bunu kullanmam gerekiyormuş. Şuana kadar herşeyin yolunda olduğunu ve çevremize haberi verebileceğimizi söyledi. Ben hala ikili testin kan tahlili sonuçlarını beklemekten yana olduğum için biraz daha temkinliyim ama aşkımı nasıl zaptederim bilemiyorum!

Kan tahlili sonuçlarını henüz almadık. İçim rahat, geçen haftakinden daha rahat hatta.Sebebini bilmiyorum, sanırım her korktuğumda sıkıldığımda kuzumun o güzel rahat hareketleri geliyo gözümün önüne. "Ben rahatım, keyifliyim, bak oynuyorum, sen de keyfini sür artık şu hamileliğin!" diyo. Onu üzmek istemiyorum, etkilemek ve bu kıpır kıpır halini bozmak istemiyorum. Bu yüzden içimdeki korkuyu yenmeye çalışıyorum. Endişelendikçe kendimi telkin etmeye, "iyi düşün iyi olsun" demeye çalışıyorum.

Bir sonraki kontrol haftaya ve ben yine yine sabırsızlıkla bekliyorum :D
Google+ ile Paylaş

Hakkında Canan Canal

    Blogger Yorumları
    Facebook Yorumları

0 yorum:

Yorum Gönder